Memorabele Eurovisie Songs

De Zweedse formatie ABBA bestaat uit Anni-Frid Lyngstad, geboren op 15 november 1945 in Ballangen in Noorwegen, Benny Andersson, geboren op 16 december 1946 in Vallingby een buitenwijk van de Zweedse hoofdstad Stockholm, Björn Ulvaeus, geboren op 25 april 1945 in Göteborg en Agnetha Fälstkog, geboren op 5 april 1950 in Jönkoping.

Anni-Frid zat in de jaren ’60 met haar toenmalige echtgenoot Ragnar Fredriksson in The Anni-Frid Four en begon in die tijd te bouwen aan een solocarrière. Ze deed in 1969 mee aan de Zweedse voorronde voor het Eurovisie Songfestival met het lied "Härlig är vår jord", waarmee ze vierde werd. Anni-Frid en haar toenmalige echtgenoot Ragnar Fredriksson kregen twee kinderen, Hans en Lise-Lotte. Lise-Lotte kwam een paar jaar geleden om het leven bij een auto-ongeluk.

Agnetha was al als soloartieste bezig. Haar muzikale loopbaan begon in 1968 met een door haar zelf gecomponeerde lied "Jäg va sar kär" ("Ik was zo verliefd"). Daarnaast zong ze veel Zweedse covers van liedjes als "Love grows (where my Rosemary goes)" en "I don’t know how to love him". Agnetha hield zich naast het zingen ook bezig met acteren.

Benny had in de Scandinavische landen succes me de groep The Hepstars. Met deze groep scoorde hij hits in Europa als "Sunny girl" en "Music box". Uit zijn relatie met Christina Grönvall heeft Benny twee kinderen, een zoon Peter en een dochter Helena. Peter, die de achternaam van zijn moeder draagt, deed in 1996 met de groep One more time voor Zweden mee aan het Eurovisie Songfestival in Oslo. Hun bijdrage "Den vilda" werd derde met 100 punten. One more time had daarvoor een hit met "Highland".

Björn was in Zweden erg succesvol met de groep The Hootenanny singers (voorheen The West bay singers). Ze komen in contact met de muziekuitgever en producent Stig Andersson. Hij had platenmaatschappij Polar Records opgericht. In het begin halverwege de jaren zestig hadden de Hootenanny singers het er zwaar.

De vier ontmoeten elkaar regelmatig op muziekfestivals en het zijn Benny en Björn die in 1966 besluiten samen muziek te gaan maken. Björn wordt zelfs voor een korte periode lid van de Hepstars. Agnetha en Anni-Frid gaan dan als achtergrondkoor voor de beide heren werken. Het lied "She’s my kind of girl" wordt opgenomen, welke in Japan en hitje wordt. In 1971 traden ze voor het eerst als groep op in een restaurant uit hun woonplaats. Dit viel bij de aanwezige gasten niet in de smaak. Ze dachten dat ze gek waren of zo iets. Ze werden echt verafschuwd.

Anni-Frid en Agnetha begonnen als zangeressen steeds meer op de voorgrond te treden Toen werd het idee geboren om er een echte groep van te maken. Dit werd het begin van ABBA. Benny en Björn schreven de teksten, maar Anni-Frid en Agnetha bepaalde het geluid. Als zij er niet waren geweest had ABBA eigenlijk nooit bestaan.

In die tijd traden ze nog op onder de naam Björn, Benny, Anna en Frida. De afgekorte groepsnaam werd pas later bedacht, door Stig Andersson. Zelf zien de 4 de groepsnaam aanvankelijk niet zitten, mede omdat ABBA een Zweeds merk is van ingeblikte vis.

Hun eerste succes in Nederland kreeg de groep in 1973 met het Zweedse voorrondelied voor het Eurovisie Songfestival. "Ring ring", een compositie van Benny Andersson, Stig Anderson, Björn Ulvaeus, Neil Sedaka en Phil Cody, werd op 10 februari in Stockholm derde met acht punten. Agnetha was tijdens deze Zweedse finale hoogzwanger van het eerste kind dat ze samen met Björn zou krijgen, Linda. Later zouden ze ook nog een zoon, Christian, krijgen en inmiddels zijn Björn en Agnetha ook opa en oma. Ook Benny en Anni-Frid krijgen een relatie en treden later in het huwelijk.

"Ring ring" bereikte de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40. Het nummer werd later nog gebruikt in het Duitse muziekprogramma "Musikladen". De opvolger, "People need love", kwam niet verder dan de Tipparade. ABBA’s grote doorbraak kwam echter pas in 1974 tot stand. Op 9 februari vond in Stockholm de Zweedse voorronde voor het Eurovisie Songfestival plaats. ABBA won die voorronde met het lied "Waterloo", in het Zweeds gezongen, met 302 punten, 91 punten meer dan de nummer twee, "Min kärlekssång till dig" van Lars Berghagen (ESF 1975) ontving. De oorspronkelijke titel van "Waterloo"was overigens "Honey pie".

Het negentiende Eurovisie Songfestival vond op 6 april 1974 plaats in de Britse badplaats Brighton. De presentatie was in handen van Katie Boyle, die de presentatie in 1960, 1963 en 1968 ook al voor haar rekening had genomen. Er deden in 1974 zeventien landen mee. Er was een nieuwkomer op dit festival, Griekenland. De Grieken werden met de bijdrage van Marinella, "Krassi, thalassa ke t'agori mou", elfde met 7 punten. Voor Nederland deden Mouth en MacNeal (Willem Duyn en Sjoukje Smit - van 't Spijker) mee met het door Hans van Hemert geschreven en gecomponeerde lied "I see a star" In de Nederlandse voorronde werd dit lied in het Nederlands gezongen, de Nederlandse tekst was van de hand van Gerrit den Braber (overleden op 3 mei 1997). Nederland werd derde met 15 punten, na de Italiaanse bijdrage van de winnares van 1964 Gigliola Cinquetti. Haar "Si" kreeg in totaal achttien punten.

Het Verenigd Koninkrijk werd vertegenwoordigd door de Australische zangeres Olivia Newton John die in 1974 nog redelijk onbekend was. Dit zou vier jaar later echter veranderen. Ze werd toen aan de zijde van John Travolta in de film "Grease" wereldberoemd. Haar Eurovisiebijdrage "Long live love" werd vierde met 14 punten. Spanje zond de zanger Peret in, die in 1971 een nummer één hit had in de Nederlandse Top 40 met "Borriquito". Zijn bijdrage voor Spanje, "Canta y se feliz", werd samen met de Belgische bijdrage van de Waal Jacques Hustin, getiteld "Fleur de liberté", negende met 10 punten.

Maar 1974 zou voor eens en altijd het jaar van ABBA worden. Zweden haalden met "Waterloo", wat in het Engels gezongen werd op het Eurovisie Songfestival en een compositie was van Benny Andersson, Stig Anderson en Björn Ulvaeus, de eerste van inmiddels vier (1974, 1984, 1991 en 1999) Zweedse Eurovisieoverwinningen naar zich toe. Dirigent Sven-Olof Walldoff kwam op in een Napoleonkostuum. "Waterloo" was voor Napoleon Bonaparte het eindpunt, voor het Zweedse viertal werd dit het begin van een successtory.

"Waterloo" bereikte in de Nederlandse Top 40 de tweede plaats. In de Nationale Hitparade, de concurrent van de Top 40, kwam "Waterloo" op de eerste plaats terecht. Van "Waterloo" zijn een Zweedse, Duitse en Franse versie verschenen, alsmede een mix in de Zweedse en Franse taal.

In het begin van de jaren zeventig was de glitterrock, ook wel glamrock genoemd, erg populair. The Sweet, Gary Glitter en Slade zijn hier exponenten van. Het imago wat ABBA toen uitstraalde sloot hier eigenlijk wel bij aan. Tijdens hun optredens hadden Anni-Frid, Benny, Björn en Agnetha meestal glitterpakjes aan en liepen op hoge plateauzolen. Halverwege de jaren zeventig begon deze muziekstroming uit te sterven en nam ABBA een ander imago aan.

In 1975 tekende Benny, Björn en Stig voor het Zweedse voorronde lied "Bang och boomerang" gezongen door Svenne & Lotta. Dit lied werd toen derde. Het nummer bereikte in Nederland de Tipparade. ABBA zelf zette het nummer zelf ook, in het Engels, op de plaat.

In datzelfde jaar werd ABBA’s single "S.O.S." een hit. Het nummer liet de werkelijke kwaliteiten van de groep horen. Het was eigenlijk niet eens de bedoeling geweest om dit nummer op single uit te brengen, ware het niet dat het één van de favoriete nummers was van Björn. Anni-Frid was in 1975 als achtergrondzangeres te horen op de grote hit "Movie star" van de Zweedse zanger Harpo. Dit nummer bereikte de tweede plaats in de Top 40.

De singles en albums volgden elkaar snel op. ABBA had de meeste opeenvolgende top 10 hits in Nederland. Deze serie werd in 1976 met "Fernando" ingezet en werd in 1982 beëindigd met het nummer "Under attack". ABBA scoorde in totaal acht nummer één hits, in de Nederlandse Top 40.

In 1978 verscheen hun bioscoopfilm "ABBA-the movie" ABBA wordt ook wel het grootste Zweedse exportproduct genoemd na het automerk Volvo. Van het woord "Hitfabriek" willen ze echter niets horen. Vooral Björn vind dit een naar woord.

Rond 1979 begonnen zich huwelijksproblemen af te tekenen bij Björn en Agnetha. In 1979 verscheen het album "Voulez-vous". De opnames waren een martelgang voor Björn en Agnetha omdat ze gedeeltelijk voor en na hun scheiding plaatsvonden. In de videoclip van "The winner takes it all" was een samenvatting te zien van wat de pers over hun schreef. Benny en Anni-Frid maakten in 1981 wereldkundig dat ook zij gingen scheiden.

Benny en Björn produceerden de Noorse inzending naar het Eurovisie Songfestival van 1981, "Aldri i livit" van Finn Kalvik. Op de single zongen Agnetha en Anni-Frid als achtergrondzangeressen mee. Finn Kalvik werd laatste met 0 punten op dit Eurovisie Songfestival.

Het album "The visitors" uit 1981 wordt omschreven als het beste album van de groep. Het zou hun laatste album worden. Het viertal ging zich bezighouden met soloprojecten. In 1982 nam Agnetha een duet op met de Zweedse zanger Tomas Ledin (ESF 1980). Het nummer "Never again" bereikte de vierentwintigste plaats in de Top 40. Onder leiding van Nick Chapmann nam ze verder nummers op als "Wrap your arms around me" en "The heat is on" op. Laatstgenoemde bereikte de tweede plaats in de Top 40. Ook werkte ze met Peter Cetera.

Anni-Frid werkte onder meer met Phil Collins. Nummers als "I know there's something going on" en "To turn the stone" werden top 10 hits. Benny en Björn gingen zich samen met Tim Rice bezighouden met het schrijven van een musical, "Chess"."Chess" leverde hits als "I know him so well", gezongen door Barbara Dickson en Elaine Paige, en "One night in Bangkok", gezongen door Murray Head, op.

In 1986 bracht de groep Gemini het lied "Just like that" uit. Dit nummer werd ooit eerder door ABBA opgenomen maar nooit uitgebracht. Ondanks acties van fans heeft die release tot op de dag van vandaag niet plaatsgevonden.

Op 6 april 1999, vijfentwintig jaar na hun Eurovisieoverwinning, ging in Londen de musical "Mamma Mia" in première. In deze musical zijn tweeëntwintig liedjes van ABBA verwerkt. De musical zelf gaat niet over het viertal. De Nederlandse versie is in 2003 in première gegaan. De liedjes werden vertaald door Coot van Doesburgh (ESF 1994). Eén van de hoofdrollen in de Nederlandse versie werd gespeeld door Céline Purcell (NSF 2001).

Ondanks aanbiedingen van meer dan één miljard dollar om weer eens samen te gaan zingen, heeft het viertal nooit overwogen de succesvolle draad weer op te pakken.